ایزابل بروژ - کریستین بوبن
آدم وقتي عاشق ميشود، دلش ميخواهد هميشه با صداي آهسته حرف بزند. عاشق است ولي نميداند عاشق چه کسي؛ عاشق همه چيز و همه چيز. عاشق آسمان آرام، زمين نرم، عاشق خودش و حتي سايه ي يک درخت گيلاس.
ایزابل بروژ - کریستین بوبن
+ نوشته شده در سه شنبه هفتم شهریور ۱۳۹۱ ساعت 11:57 توسط مریم
|

کافی کتاب